کابین آسانسور چیست؟
کابین محفظه است که مسافر یا بار یا هر دو را در خود جای داده و حمل می نماید و از 3 قسمت عمده تشکیل شده است.
- چارچوب که اصطلاحا ” یوک “ نامیده می شود که این چارچوب خود که چند بخش از جمله به یوک بالا و یوک پایین تقسیم می شود.
- سکو که مسافرین یا بار بر روی آن قرار می گیرند.
- دیواره ها که به عنوان محافظ بکار می روند.
وجود درب برای کابین طبق استاندارد اغلب کشورها اجباری است.
نقش عمده درب کابین
حفاظت از مسافرین است تا احتمالا با دیواره ها به هنگام حرکت کابین برخورد نکنند. یوک خود شامل 3 بخش است : یوک بالا، ستون های کناری و یوک زیرین
یوک در انواع طرح ها وجود دارد که با توجه به موقعیت درب ورودی، ظرفیت کابین و نوع آسانسور انتخاب می گردد.
در آسانسورهای کششی ممکن است سیم بکسل ها به طور مستقیم به شاسی متصل شوند و یا پس از پیچیدن به دور فلکه هرزگرد روی کابین یا زیر آن که به یوک متصل هستند، به کابین ارتباط پیدا کنند.
کفشک
کفشک های لغزشی یا غلتکی در چهار گوشه کابین روی یوک ها تعبیه می گردند تا مابین را طول ریل ها راهنما هدایت کنند.
ساختار یوک نه تنها از نظر قدرت آن مهم است بلکه تنظیم آن باید به گونه ای باشد که از انحراف، به ویژه در هنگام استفاده از کفشک های غلطکی مصون بماند. انحراف و کج شدن یوک ها پس از ساخت آنها ایجاد مشکل می کند ولی رفع اشکال فوق هر چند سخت خواهد بود ولی غیر ممکن نیست، ولذا لازم است که اجزا نصب یوک ها از دقت خاصی برخوردار باشد.
جنس
بدنه کابین از جنس ورق فولادی به ضخامت حداقل 1/5 میلی متر و کف و سقف آن حداقل 2 میلی متر می باشد، بدنه به صورت لته هایی به عرض 30 تا 40 سانتی متر و به طول ارتفاع کابین ساخته، به یکدیگر پیچ و مهره می شوند. لبه لته ها حداقل به اندازه 3/5 سانتی متر برگشته تا ضمن امکان پیچ و مهره نمودن آنها به یکدیگر باعث تقویت بدنه نیز شود. ارتفاع مفید کابین حداقل 2 متر می باشد.
ابعاد کابین با توحه به سطح مورد نیاز بار یا نفر از جداول استخراج می شود. در آسانسورهای خاص مانند خودروبر، تخت بر، برانکاردبر و یا ویلچربر، کابین جهت ورود تجهیزات به داخل آن دارای ابعاد خاصی است که باید رعایت شود. البته پیش از ساخت کابین باید ابعاد چاه آسانسور کاملا بررسی و اندازه گیری شود. سپس ابعاد نهایی کابین محاسبه گردد. حد فاصل بین بدنه و کابین سطح داخلی دیواره چاه آسانسور حداکثر 5 سانتی متر و حداقل 2 سانتی متر در اندازه گیری ها باید مدنظر قرار گیرد.
علت ساخته بدنه به صورت قطعات کوچکتر جهت امکان سهولت نصب و مونتاژ آن در داخل چاه و همچنین باز کردن و مونتاژ آن از داخل چاه می باشد. طبق استاندارد EN_81 سقف کابین باید به نحوی ساخته شود که حداثل بتواند وزن دو نفر را بدون انحراف دائمی در آن تحمل کند.
کف کابین از ورق فولادی است که ممکن است جهت کاهش سر و صدا از مقداری چوب نیز در آن بکار رود. روی کف جهت تزئینات داخل کابین از سنگ گرانیت، سرامیک یا کف پوش ضد خش و در کابین های خودروبر از ورق آجردار با نظر معمار طراح یا کارفرما به صورت سلیقه ای استفاده می شود.
بدنه کابین نیز با توحه به کاربری آسانسور می تواند از پوشش های فرمیکا یا استیل روی تخته های نئوپان تزئین گردد.
حد فاصل کابین و یوک بخصوص در آسانسورهای مسافربر با قطعات ارتجاعی از جمله فنر یا نوع لاستیکی آن جهت جلوگیری از انتقال ارتشاعات به هنگام حرکت آسانسور و نیز در زمان توقف یا شروع به کار آن مورد استفاده قرار می گیرد. در آسانسورهای مخصوص حمل کلا، وسایل ارتجاعی فوق حذف می شوند زیرا نکته مهم محکم بودن کف کابین است تا بتواند نیروهای وارده به آن را که از طرف بار آسانسور وارد می شود، تحمل کند.
در آسانسورها فرض بر این است که بار، حداکثر ظرفیت بیش از 25% در هر بارگیری وارد کابین آسانسور نمی گردد اما ئر آسانسورهای باری به خصوص خودروبر ممکن است مجموع خودرو و بار از حداکثر بار مجاز که کابین برای آن طراحی شده است، فراتر می رود.
لذا در آسانسورهای که لیفت تراک وارد کابین شده و بار را تخلیه می کند همواره وزن لیفتراک را نیز در محاسبات طراحی کابین منظورر می کنند.
کف کابین باید تا حدی بارگیری شود که بدون اعمال نیروهای زیاد به کفشک های راهنما کابین در مرکز ثقل خود به صورت آویزان و معلق یاقی بماند و این ویژگی به عنوان بالانس کردن در حالت سکون شناخته می شود.