آسانسور - بخش مکانیک
آسانسور وسیله است دائمی متشکل از کابین و قطعات دیگر که بار یا نفرات و یا مجموعه ی ان ها را به صورت عمودی در چاه آسانسور که بدین منظور در ساختمان تعبیه شده است، جابجا می کند.
آسانسورها به دو دسته تقسیم می شوند :
- آسانسور کششی
- آسانسور هیدرولیک
آسانسور کششی
آسانسور است که حرکت آن بر اثر اصطکاک بین سیم بکسل و شیار فلکه کششی به هنگام چرخش آن توسط موتور متحرکه انجام می شود.
آسانسورهای کششی (شکل 1) را که در آن الکتروموتور به وسیله گیربکس به فلکه کششی متصل است، آسانسور موتور گیربکسی و نوعی که در آن گیربکس وجود نداشته آن را بدون گیربکس می نامند. (شکل 2)
آسانسور هیدرولیکی
در آسانسورهای هیدرولیکی عامل حرکت کابین، سیلندر و پیستون است که با توجه به ارتباط کابین به پیستون به انوع هیدرولیکی مستقیم – مرکزی، مستقیم – کناری و غیر مستقیم – کناری تقسیم می گردند. از نظر کاردبرد، آسانسورها به انواع مسافربر و با باربر تقسیم می شوند.
در برخی موارد نوع مشترک آن ها یعنی بابر – مسافربر نیز ساخته می شود. هر چند آسانسورها با عنوان های دیگری از جمله تخت بر ، ویلچربر و غیره که تابع کاربری آن ها در فضای ساختمان و نوع بهره برداری است، برمی گردد. و تنها ابعاد و اندازه های داخل کابین دلیل دسته بندی فوق می باشند.
در آسانسورهای کششی کیفیت حرکت، تا حد زیادی به نوع موتور به کار رفته جهت کاربردهای خاص بستگی دارد. امروزه با کمک از تکنیک های کنترل سرعت و فن آوری الکترونیکی ، حرکت مناسب آسانسور و دقت در تراز طبقات برای اکثر انواع موتورهای الکتریکی بدون صرف هزینه زیاد، حاصل می گردد.
در گذشته موتورهای D.C بهترین کیفیت حرکت را فراهم می کردند زیرا سرعت موتور را می توان به سادگی با استفاده از یک ژنراتور D.C با یک خروجی متغیر تحت کنترل (MGS MOTOR – GENERATOR SET ) در آورد. موتورهای D.C به طور گسترده ای در اکثر کاربردهایی که به یک حرکت آرام و تنظیم دقیق نیاز دارند، مورد استفاده قرار می گرفته اند.
در دهه 1980، درایوها به عنوان وسیله کنترل انرژی برای موتورهای D.C بزرگ جایگزین ژنراتورها شدند. در مقایسه با ژنراتورهای D.C درایوها بازده بیشتری دارند و امکان کنترل بیشتری را نیز فراهم من نمایند.
پیشرفت های به دست آمده در کنترل موتورهای A.C این امکان را برای کیفیت خوب حرکت با استفاده از موتورهای فوق فراهم کرد. در حال حاضر تولیدکنندگان آسانسور، موتور گیربکس های A.C را تا بیش از سزعت 2.5 متر بر ثانیه مورد استفاده قرار می دهند. با استفاده از درایوهای پیشرفته کنترل فرکانس و ولتاژ متغیر منجر به کاربری موتورهای A.C بدون گیربکس که باعث فراهم شدن کیفیت حرکت قابل رقابت با موتورهای بدون گیربکس D.C در تمام سرعت ها شده است و با استقبال زیاد آن ها از سوی تولیدکنندگان، موتورهای D.C به تدریج کنار گذاشته می شوند.
آسانسورهای با سرعت بالاتر از 2.5 متر بر ثانیه به علت دو دور بودن الکتروموتورهای مورد استفاده در آن ها ، شتاب زیادی را اعمال می کنند که از نظر مسافران مطلوب نیست و لذا امرزوه در آسانسورهای پر سرعت از موتورهای بدون گیربکس استفاده می گردد.
